مسافر در یک سفر معمولی بارها هویت خود را ثابت می‌کند: هنگام رزرو اقامت، پذیرش هتل، اجارهٔ خودرو، خرید بلیت و گاهی حتی ورود به یک رویداد. هر کدام از این لحظه‌ها فرم، مدرک و انتظار تازه‌ای دارند.
هر سرویس مقصد که هویت خود را جدا احراز کند، یک اصطکاک به سفر اضافه می‌کند. هویت مشترک یعنی رزرو، پرداخت، ورود به پارکینگ و دریافت سوغات با یک بار احراز.
دو مفهوم پایه‌ای این کار را ممکن می‌کنند. IAM یا مدیریت هویت و دسترسی تعیین می‌کند چه کسی وارد شده و به چه چیزی دسترسی دارد. KYC یا احراز هویت مشتری، هر جا که قانون لازم بداند، سطح اطمینان بالاتری از هویت فراهم می‌کند.
طراحی درست، سطح احراز را با ریسک هم‌اندازه می‌کند. دیدن برنامهٔ سفر به احراز ساده نیاز دارد، رزرو اقامت به احراز متوسط و پرداخت‌های بزرگ یا خدمات حساس به احراز قوی‌تر. به این ترتیب کاربر فقط وقتی لازم است مراحل بیشتری طی می‌کند.
حریم خصوصی اینجا انتخابی نیست: کمینه‌سازی داده، رضایت شفاف و امکان حذف، از روز اول در معماری هویت ما هستند. هر سرویس فقط همان داده‌ای را می‌گیرد که لازم دارد و کاربر می‌بیند چه چیزی با چه کسی به اشتراک گذاشته شده است.
هویت مشترک برای کسب‌وکارها هم مزیت دارد. اقامتگاهی که هویت مهمان از پیش تأیید شده است، پذیرش را سریع‌تر انجام می‌دهد و ریسک تقلب کمتری دارد. در عین حال، کسب‌وکار به داده‌ای بیش از نیاز خود دسترسی پیدا نمی‌کند.
گردشگر خارجی چالش ویژه‌ای است: مدارک متفاوت، زبان متفاوت و قوانین متفاوت. معماری هویت مقصد باید از ابتدا چندزبانه باشد و روش‌های احراز متناسب با مدارک بین‌المللی را پشتیبانی کند.
هویت دیجیتال زیرساختی نامرئی است؛ وقتی خوب کار کند، کسی متوجهش نمی‌شود. اما همین زیرساخت است که پرداخت یکپارچه، دستیار هوشمند سفر و تجربهٔ شخصی را ممکن می‌کند. مقصدی که آن را درست بسازد، پایهٔ همهٔ خدمات بعدی را ساخته است.