تصویر رایج از شهر هوشمند پر از سنسور، دوربین و داشبوردهای بزرگ است. این تصویر جذاب است، اما بیشتر پروژه‌هایی که با آن شروع می‌شوند، پس از نصب تجهیزات متوقف می‌شوند؛ چون تجهیزات به خدمتی متصل نیستند که زندگی شهروند را واقعاً ساده‌تر کند.
بیشتر شهرها ده‌ها سامانه دارند که با هم حرف نمی‌زنند. پلتفرم شهر هوشمند لایه‌ای است که این سامانه‌ها را برای شهروند، کسب‌وکار، گردشگر و حاکمیت به یک تجربه تبدیل می‌کند.
این لایه چهار بخش اصلی دارد: یک درگاه تجربه برای مخاطبان مختلف، یک لایهٔ یکپارچه‌سازی که سامانه‌های موجود را از طریق API به هم وصل می‌کند، سرویس‌های مشترک مانند هویت و پرداخت و اعلان، و یک لایهٔ داده برای گزارش و تصمیم‌گیری.
ما عمداً از ادعاهای بزرگ IoT دوری می‌کنیم. ارزش اول در یکپارچه‌سازی سرویس و داده است؛ زیرساخت فیزیکی مرحلهٔ بعد است. وقتی خدمات موجود به هم متصل شوند، معلوم می‌شود کدام سنسور واقعاً لازم است و داده‌اش کجا مصرف خواهد شد.
نقطهٔ شروع خوب معمولاً سفرهای پرتکرار شهروند است: پرداخت عوارض، گرفتن مجوز، گزارش یک مشکل شهری یا پیدا کردن اطلاعات یک رویداد. اگر این چند سفر ساده و یکپارچه شوند، شهروند تفاوت را فوراً احساس می‌کند و اعتماد لازم برای مراحل بعد ساخته می‌شود.
گردشگر و کسب‌وکار هم مخاطب همین پلتفرم‌اند. شهری که اطلاعات حمل‌ونقل، رویدادها و خدمات را یک‌بار به‌صورت ساختاریافته منتشر کند، می‌تواند همان داده را در اپ شهروندی، پلتفرم گردشگری و ابزارهای کسب‌وکار استفاده کند.
حاکمیت داده در شهر هوشمند یک موضوع فنی صرف نیست. باید روشن باشد چه داده‌ای جمع می‌شود، چه کسی به آن دسترسی دارد و شهروند چگونه می‌تواند از آن مطلع شود. پلتفرمی که این قواعد را از ابتدا رعایت کند، ماندگارتر است.
شهر هوشمند یک پروژهٔ یک‌باره نیست؛ یک ظرفیت است که به‌تدریج ساخته می‌شود. پلتفرمی که با اتصال خدمات موجود شروع کند و در هر مرحله ارزش قابل مشاهده تحویل دهد، شانس بسیار بیشتری برای رسیدن به مراحل بعد دارد.